Bobbie Glastra van Loon

Van Libië naar Italië: 550km verder voor vluchtelingen

Doneer nu
Meer informatie

In september ga ik 550 kilometer fietsen voor hulp aan vluchtelingen. 550 kilometer staat symbool voor de afstand die vluchtelingen vanuit Libië afleggen met de boot, onderweg naar Italië. Een gevaarlijke oversteek waar het al vaker mis is gegaan. Steun jij mij met een donatie?

Breng deze actie extra onder de aandacht met een gave poster. Je kunt zelf de tekst bepalen en de poster vervolgens printen en overal ophangen. Iedereen kan een poster maken voor deze actie dus ook vrienden, familie, collega’s, de mensen uit je sportteam of klasgenoten. Hang de poster op in de supermarkt, bij winkels achter het raam, bij bedrijven of op school. Als je het vriendelijk vraagt en uitlegt waarvoor het is dan is het ophangen van een poster vaak geen probleem.

04/09/2019
20:20

Wietske

Bekijk alle
  Bekijk alle
18/09/2019 | 9:44

Op de helft

De helft van de maand zit er al weer op. En ik loop goed op schema, want ook de helft van mijn kilometers zit er al weer bijna op. Momenteel staat de teller namelijk op 250 kilometer.  Twee keer heb ik een lange tocht gemaakt van 100 kilometer: de eerste was vanaf Beek naar de Hoge Veluwe en weer terug. Het was de eerste keer dat ik zo'n lange tocht maakte, maar ik vond het heerlijk! Langs de Waar en door het bos. Het idee was om nog naar de Posbank te gaan, maar omdat ik ietsje te laat was vertrokken van huis (in deze tijd moet je natuurlijk wel een opgeladen telefoon meenemen onderweg...) had ik daar helaas geen tijd meer voor. Alas, dan maar een klein ommetje om even te kijken bij een veld met zonnebloemen.  De tweede lange tocht was vanaf Hilversum terug naar Beek. Dit keer reed ik via de Utrechtse Heuvelrug terug naar Nijmegen. Wederom een mooie tocht. Wel met de nodige obstakels, want tegen de tijd dat ik in Soest was had ik al zo'n 5 kilometer extra gefietst vanwege allerlei omleidingen (en daar kwamen er in Soest nog wat bij... Heel het Gooi houd blijkbaar van eeuwig-durende wegwerkzaamheden), en tot overmaat van ramp ging mijn ketting er bij Soest ook nog eens af. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd hoe ik deze er zelf op kan leggen (ja, dat kan ik dus echt pas sinds een jaar of twee) en dus kon ik, al dan niet met zwarte handen, de tocht vervolgen. 🤓 In Rhenen nam ik even pauze, terwijl ik uitkeek op dit prachtige kerkje.